Á þessa sýningu var vel mætt. Sviðið var mjög litríkt og minnti á draumaherbergi ungr drengja. Það voru ofurhetjubúngingar útum allt og ýmislegt annað. Leikritið fjallaði um ungan dreng sem dreymdi um að verða ofurhetja en mamma hans var alltaf að segja honum að fólk gæti ekki flogið.
Fólk virtist taka vel i sýninguna, allavegna hló það eins og það ætti lífið að leysa. Það má segja að það hafi farið honum vel að vera í rauðum kvennmannsnærbuxum og nælon sokkabuxum.!