16. ágúst 2009
|
|
21.07.2008 16:50 | Almennt ACT ALONE FÆR FIMM STJÖRNUR Í FRÉTTABLAÐINU Sælgætisegg og viðkvæmur kristallAct alone í Iðnó Chick with a Trick Leikari, danshöfundur og tónlistarval: Desislava Mincheva Brúður, búningar og leikmynd: Hanna Schwars Handrit, leikstjórn: Petar Todorov Fragile - Sagan af Láru Leikarar: Linnea Happonen og Petr Lorenc Leikmynd: Darinka Giljanovic ***** Einn af þessum dögu þegar umræðan um ljótleika Reykjavíkur gleymist þar sem tjörnin skartar sínu fegursta og sólargeislar kitla elskendur og ferðamenn á bekkjum fyrir framan Iðnó eru sýndir erlendir einleikir inni á hinu gamla leiksviði. Það stóð til að sýna þá þrjá en því miður veiktist ein leikkonan þannig að sýningin um Völuspá féll niður. Klukkan sex þyrpast foreldrar og börn inn í salinn og allt í einu birtist risastór ofurfim hæna á sviðinu. Pro Rodopi Art Center sýndi okkur leikverk byggt á ævintýrum frá Búlgaríu. Hér er fjallað um hænu sem verpir all-furðulegu og stóru eggi og hún leitar ráða hjá önd, lækni og konungi um hvað hún eigi nú að gera við þetta egg sitt. En þau eru upptekin af sínum eigin vandamálum og veita henni litla athygli. Hún geystist um á háum rauðum hælum og allar hreyfingar hennar eru svo hænulegar að sumir voru kannski á tíma í vafa um að þetta væri ekki bara ekki útlensk risahæna. Hreyfingar og danstilburðir leikkonunnar og látbragðið allt var unnið af mikilli vandvirkni og geislandi húmor. Búningurinn sem samanstóð af eins konar fjaðrakjól með hreyfanlegu stéli sem auk kambsins rauða hjálpuðu til við heildarsköpun myndarinnar fyrir utan óborganlegan fótaburðinn. Það er ekki nokkurt vafamál að þessi fima listakona hefur grandskoðaða hreyfimynstur hænsna. Hún verpir eggjum sem hafa mismunandi eiginleika og þó að svolítið sé talað á búlgörsku þá var sagan engu að síður skiljanleg. Þetta var vel unnin leiksýning þar sem leikmunir breyttust í persónur og brúðuleikhúshefðir tóku yfir innan um dansatrriði hænunnar sniðugu. Hún verpir ekki aðeins eggi heldur einnig glitrandi risademanti og í lokin verpir hún ,,bon bon" sem allir skilja eða stórri karamellu sem hún sprengir og þeytir sælgæti yfir áhorfendur. Eins og alltaf þegar eitthvað verulega gott sést á fjölunum hefði maður óskað þess að fleiri miklu fleiri áhorfendur hefðu verið í salnum og svona myndræn og vel unnin barnasýning sýnd víðar. Næsta sýning féll niður vegna veikinda þannig að þeir sem vildu fá sér heilt leikhúskvöld settust bara niður og röbbuðu eða flettu gömlum Fálkablöðum sem liggja á borðum í kaffistofunni í Iðnó. Fragile heitir svo sýning sem einnig var fantavel unnin sýnding sem byggir á Glerdýrunum eða The Glass Menagerie eftir Tennessee Williams, sem fyrst fór á svið í Chicago árið 1944 og varð til þess að Williams sló í gegn. Sumir vilja nú meina að það sé hans eigið heimilsástand sem lýst er í verkinu. Móðirin er máské ekki alveg með tíu í uppeldisfræðum og dóttirin Lára sem er örlítið fötluð og ofurviðkvæm fer að óttast heiminn og nýtur sín aðeins í leik með glerdýrum sínum. Þasð að finna heppilegan kennara handa Láru verður keppikefli móðurinnar. Hér kynnumst við einum slíkum kennara. Í einþáttungnum Fragile er það hlutverk stúlkunnar Láru og hennar viðkvæma fas og ofurhrifning á gleri og glermunum sem er í forgrunni. Hún er haldin eins konar þráhyggju. Það er eins og hið viðkvæma og brothætta sé hennar líf og yndi um leið og hún er þræll sinnar eigin þráhyggju. Leikkonan Linnea Happonen frá Finnlandi vinnur hér með félögum sínum tjekkneskum að einþáttungi þar sem ungur kennari sem Petr Lorenc leikur kemur á hennar fund og sýnir algera andstöðu í allri sinni framgöngu miðað við hana. Það má segja að ungi maðurinn hafi verið fíllinn í gerlbúðinni en um leið einhvers konar opnun inn í heim gleðinnar og aðferð ti þess að kynnast venjulegu fólki. Enda er það hans hlutvverk að koma henni út úr þessari heftu einveru. Stúlkan sat við grammofón sem breyttist jafnharðan í ýmsar skífur líkt og hjá keramíklistamönnum og þar framleiddi hún rauðgraut sem um listaverk væri að ræða og á meðan hljómuðu íðilfagrir tónar og ljósin léku ekki síður stórt hlutverk í þættinum. Hann stóð fyrir sprellinu og hún var eins og fulltrúi hræðslunnar og afturhaldsins. Bæði hvað klæðaburð og hreyfingar snerti og ekki síst í hinum frábæra dansi sem brestur á með þeirra á mili þar sem hann tjúttar og tjúttar meðan hún skakklappast eins og hún sé bæði níræð, fötluð og dauðhrædd við þessa ofurspillingu. Það voru frelsandi hlátursgusur sem liðuðust um salinn. Hér voru vandvirkir og flottir ungir listamenn á ferð með ákaflega viðkvæmt efni en engu að síður svo sammannlegt. Vinnan með ljósin og hvernig mynstur glerdýranna af skífunni birtust á titrandi tauvegg fyrir aftan stúlkuna sem sat mest eins og lítil gömul hrædd kona í sínum móbrúna kjól, var heillandi. Á heildina litið var sýningin einmitt heillandi og veitti örugglega mörgum innblástur ekki síður þeim sem eru að fást við myndlist. Hér fengu munirnir líf eins og gamall slitinn lamppi á gólfi sem allt í einu losnar frá perunni og peran fer að dansa og stækkar hið þrönga herbergi Láru sem annars einskorðast við stól borð og grammofón. Glerdýr Tennessee Williams hafa veitt mörgum innblástur til endursköpunar. Þessi glerdýr sem hér hafa ferðast fyrst vestur á firði og síðan birst hér í Iðnó voru einstaklega brothætt og eigandinn vandvirk og heillandi leikkona. Elísabet Brekkan |